Ioana is een van de vrouwen uit de Roma-gemeenschap van het dorp Tărian en heeft een indrukwekkend levensverhaal, getekend door moeilijkheden, maar ook door zegeningen en successen.
Hoewel ze in haar leven veel zware momenten heeft gekend, is het haar gelukt ze te overwinnen en een voorbeeldig persoon in de gemeenschap te worden.
Ze werd geboren in een gezin met meerdere kinderen en toen ze anderhalf jaar oud was, liep ze een zeer ernstige brandwond op aan haar linkerhand. Door dit ongeluk lag ze 3 maanden in coma.
Terwijl ze in het ziekenhuis lag, kwamen haar ouders niet naar haar kijken, omdat haar moeder zwanger was van een ander kind. Ze werd aan de zorg van God overgelaten, die op elk moment voor haar zorgde.
Nadat ze uit het coma was ontwaakt, namen haar ouders haar mee naar huis, waar ze samen met haar broers en zussen opgroeide, maar ze leefde altijd met de last van de handicap die ze tot op de dag van vandaag met zich meedraagt.
Ook vanwege haar handicap stuurden haar ouders haar niet naar school, omdat ze haar wilden beschermen tegen kinderen die haar zouden uitlachen. Zo leerde ze niet schrijven of lezen, tot er in het kader van de sociale projecten in Girișu de Criș, uitgevoerd samen met Dorcas Aid România, een school voor volwassenen werd georganiseerd. Dat was haar kans, en die van andere mensen uit de gemeenschap, om de basis te leren.
Ioana trouwde en kreeg, hoewel haar zwangerschappen niet zonder problemen verliepen, 3 kinderen. Ze begreep het belang van onderwijs en koos ervoor haar kinderen naar school te sturen. Op dit moment volgt haar zoon een beroepsopleiding in Oradea, een prestatie die het gezin gelukkig maakt.
De naailessen van het Sukhar Centrum begon ze al bij de start van het project te volgen en, ook al kon ze helemaal niet naaien en kon ze door haar handicap haar linkerhand maar weinig gebruiken, niets weerhield haar ervan een van de meest vaardige cursisten van ons Centrum te worden.
Ze hield vanaf het begin van naaien, maar ook van de sfeer tijdens onze bijeenkomsten, en zoals ze zelf zegt, "ontspant ze en vergeet ze al haar problemen" als ze naar het Sukhar Centrum komt.
Ioana nam deel aan alle fasen van het project, zowel aan het naaien van de kleertjes als aan het maken van de sandaaltjes.
Van alle vrouwen die eraan werkten, kon alleen Ioana het leer uitsnijden waarvan het schoeisel van de pop werd gemaakt, omdat het nauwgezet werk was waarvoor een bijzondere handigheid nodig was.
Hoewel haar linkerhand haar maar weinig helpt, was zij degene die het mogelijk maakte dat de pop Aelia zo mooi gekleed ging, met handgemaakte sandalen.
Ook al heeft ze een handicap die haar leven niet gemakkelijker maakt, God heeft haar gezegend en dat ziet en erkent ze. Haar gezin is door de jaren heen gegroeid en hun werk heeft vruchten afgeworpen.
Tegenwoordig hebben ze een van de mooiste huishoudens van de Roma-gemeenschap in Tărian.
Ze houden dieren en hebben een kleine moestuin, en wij zijn blij met hun succes.
